Мамлайф
Мамлайф
Приложение для мам
BaQara
BaQara
Мама дочки (7 лет)

Как вернуться на работу после декрета и сменить профессию: личный опыт

“Loooongread” in Qz & Ru


Егер сіз ұзақ декреттен кейін жұмысқа оралайын деп жатсаңыз, кәсібіңізді өзгертіп немесе тіпті алғаш рет жұмысқа шығайын деп жатсаңыз, сол себептен де қатты уайымдап жатсаңыз, сізге айтарым: бәрі жақсы болады!


4 жыл бұрын мен де ұзақ демалыстан кейін ірі компанияға, мен үшін мүлдем жаңа лауазымға жұмысқа орналастым. Алғашында екі жақты сезім болды: бір жағынан, компания тамаша, резюме үшін осындай пункт керемет, жалақысы жоғары - бәрі жақсы еді. Бірақ екінші жағынан, бұл менің алдыма ашылған мүлдем жаңа әлем - жаңа сала және жаңа міндеттер еді. Кәсіби дағдыларды үйренумен қатар, ағылшын тілін де жетік меңгеруім керек еді (оны мен декрет кезінде біраз ұмытып кеткен болатынмын, декреттен бұрынғы жұмыста да қажет емес еді).

Шыны керек, алғашқы бірнеше ай мен қатты стрессте болдым. Барлығы бейтаныс еді: компаниядағы процестер, тәртіптер, жүйелер, т.б. Сонымен қатар, мені "самозванец синдромы" азаптап, үнемі жұмыстан кеткім келіп тұрды. Менің білімім жеткіліксіз, жұмысымды дұрыс атқара алмаймын деп ойладым. Бірақ әр жолы өзімді тоқтаттым. Тоқтатқан себебім "жеңілгім" келмеді. Қысқасы, өзіме (және, ашық айтсам, айналама да - бірақ басқаларға дәлелдеудің не қажеті бар? 🤷🏻‍♀️) "мен істей алатынымды” дәлелдегім келді.

Төрт жыл өте шықты. Мен әлі де осы салада жұмыс істеп жүрмін, көптеген қызықты адамдармен таныстым, өте көп жаңа білім алдым, керемет дағдыларға ие болдым және жақсы ақша таптым.

Ал бүгін бір жоба бойынша кездесу болды. Әріптестерім жоспарланған және жасалу керек әрекеттерді талқылааэп отырды, сол кезде менің басымда іс-әрекет жоспары бірден қалыптасты. Мен тек нақтылау үшін сұрақтар қойып, содан кейін бір жоспар ұсындым. Сол сәтте мен өз ісімді жақсы білетінімді түсіндім. Яғни мен жасай алдым.

Егер мен істеп жетсем, онда сіз де сәтті боласыз. Бастысы - бас тартпай, бастаған ісіңізді соңына дейін жеткізіңіз.


**********************************************

Если вы после долгого декрета снова планируете выйти на работу, меняете сферу деятельности или впервые устраиваетесь на работу и сейчас очень переживаете, я хочу сказать вам: у вас всё получится :)


Почти 4 года назад я, вернувшись из долгого декрета, устроилась в крупную компанию на должность, которая была для меня абсолютно новой. Сначала я чувствовала радость, так как компания отличная, такой пункт в резюме - здорово, зарплата хорошая, всё отлично. НО с другой стороны, передо мной открылся совершенно незнакомый мир - новая сфера и новые задачи. Помимо освоения профессиональных навыков, мне нужно было уверенно владеть английским (который я немного подзабыла за время декрета, да и раньше в работе он мне не требовался).

Если честно, первые несколько месяцев я переживала дикий стресс. Всё было непривычным: процессы в компании, порядки, система, и т.д. Ко всему прочему, меня мучил синдром самозванца, и я постоянно хотела уволиться. Мне казалось, что я не справляюсь, что я недостаточно хороша. Но каждый раз я себя останавливала. Останавливала потому, что не хотела “сдаться”. В общем, хотела доказать себе (чего уж греха таить, и окружающим - хотя зачем что-то доказывать другим? 🤷🏻‍♀️), что Я МОГУ.

Прошло почти 4 года. Я всё ещё работаю в этой сфере, познакомилась с множеством интересных людей, узнала очень много нового, приобрела отличные навыки и заработала приличные деньги.

И вот сегодня у меня было совещание по одному проекту. Коллеги обсуждали, как быть дальше и что делать, и в моей голове сразу сложился чёткий план действий. Я лишь задавала уточняющие вопросы, а потом объяснила, как лучше поступить. И в тот момент я осознала: я знаю своё дело. У меня получилось :)

Если получилось у меня, то получится и у вас. Главное - не сдавайтесь и доводите начатое до конца.

11

Комментарии

zey_nur

assel

Мама троих детей

Спасибо за пост-мотивацию!

baqara

BaQara

Мама дочки (7 лет)

Спасибо, что дочитали и за ваши слова благодарности 🌷

momof3aaa

momof3

Мама четверых детей

Я с февраля выхожу на работу спустя пости 9 (!!!) лет декретного отпуска. Были даже мысли уволиться и дальше тихо сидеть дома с детьми. Есть страх, думаю это нормально. Очень полезный и своевременный пост 🌹

baqara

BaQara

Мама дочки (7 лет)

Рада, что пост оказался полезен. Желаю вам удачи и успехов на новом месте, все получится!

dinara_ask

Dinara

Мама дочки (4 года)

Тоже с понедельника выхожу на новую роль. Страшно боюсь,что не справлюсь. Ваш пост оказался кстати 🙌🙌🙌🫶🫶🫶

baqara

BaQara

Мама дочки (7 лет)

Спасибо, очень приятно. Надеюсь, вы быстро адаптируетесь и очень скоро достигнете успехов на новом месте 😊

ay.md

Int S

О рақмет, 6 ай декреттің өзі кәсіби ойлардан алыстатып жібереді екен, жұмыстағылар 1 әлем, декреттегілер бөлек әлем секілді

baqara

BaQara

Мама дочки (7 лет)

Иә, дәл солай) 6-ақ айда декреттен шығып кеттіңіз бе сонда?

ay.md

Int S

бас аяғы 5 ай декрет беріледі жұмыстан, мен жұмыстан шығып кеттім 1-2 жыл отырғым келеді баламен ))

kz24ala

Aika

После 4 летнего декрета, выхожу на работу в понедельник…и так вовремя этот пост…ибо есть некий страх, что я потеряла былую значимость, как специалист

baqara

BaQara

Мама дочки (7 лет)

Понимаю :) в начале может быть чуть сложно, но потом все получится, тем более вы уже знаете эту работу.

Что принесло радость?

Бүгін менің, арманым орындалған, күн болды☺ біреу үшін мелочь шығар но мен үшін үлкен қуаныш,болды. Альхамдуллилах Момлайф қуанышты бөлісетін жерғой 🫰🏿

Всем привет қыздар! блогер Джамилия Шабаева танитын шығарсыздар... историясына бір историялармен бөлісіп жатыр да...…

Всем привет қыздар! блогер Джамилия Шабаева танитын шығарсыздар... историясына бір историялармен бөлісіп жатыр да... соны оқып жылап отырмын🥺🥺🥺 менде Аллаһ бұйыртса 3 кесареваға барамын ғой... жұрттың басынан өткен историясымен бөліскен да... не үшін бөлісті, өз өзін ақтап алу үшін бе?! Енді мен отырмын айдалада жылап , қорқып😢😢😢 Кімде 3 КС болды қыздар? Қалай болды?

Почему я плачу? История Нрлана о любви и боли

Слезы текут😣 Менің атым – Нұрлан. Жасым 7 де. Мен өзімнің анам – Жансаяны және әкем – Асқарды қатты жақсы көрем. Шынымды айтсам жақсы көрем, бірақ кейде олардан қатты қорқамын. Олар мені үнемі ұрады, соққыға жығады. Неге ұратынын білмеймін? Ешқандай жазығым болмаса да мені ұра береді… Таң ата салысымен ұйқымнан оянып, мектепке бардым. Мен жақсы оқитынмын, сынып жетекшім, яғни Жұлдыз апай, мені өте жақсы көретін. Ал мен барлық сыныптастарымды жақсы көретінмін. Білесіз бе? Менің досым жоқ.. Қоңырау уақытында, мен сыныпта отырамын да, қарындашпен сурет саламын. Ешкім менімен дос болғысы келмейді. Мен сыныптастарымның жанына барып, олармен ойнағым келеді. Бірақ олардың барлығы да мені итеріп тастап: “Жоғал бар! Сенің түрің жаман!” дейді.. Білесіз бе, олар мені неге “Түрің жаман” дейтінін? Себебі, менің бетімде үлкен тыртық болатын. Әкем мені қатты ұрған кезде бетім жараланып, сол тыртық бетімнен кетпей қойды. Мен ол сөзге ренжімеймін, себебі оларды жақсы көремін.. Дәл осы күні, сабақтан шыға салысымен үйге келдім. Үйге келіп, ескі киімдерімді киіп далаға шықтым. Дала – аяз! Қақаған қыс! Күннің суығынан қатты тоңып, әлім құрып зорға жүрдім.. Сөйтіп жүргенімде, артқы жақтан бірнеше бала келіп, мені ұрып-соғып, жерге құлатып, тепкілей бастады. Олардың бірі: “Сенің түрің өте жаман! Сенің түрің қорқынышты! Сен ешкімге керек емессің.. Қаңғыбас!” дегенін естіп қалдым.. Мен қатты жыладым.. Олардың ұрғанына немесе тоңғаным үшін емес, достарым болмағаны үшін жыладым.. Ал мен оларды сонда да жақсы көремін.. Үйге жылап келдім. Сыртқы бейнемді көріп, анашым шашымнан қысып ұстап, оны тартқылап айқайлай бастады: – Қайда болдың, оңбаған?! Мына түрің не?! Ақымақсың ғой сен! Тамақ ішемін деп ойлама! Бөлмеңе жоғал! Мен үндемей өз бөлмеме барып, тыныш отырдым. Мен таяқ жеп үйреніп қалдым.. Үсті-басым ылғал болып, қарным ашып отырып, сол жерде ұйықтап кетіппін.. Осы жағдайлардан соң сабағым нашарлап кетті.. Түк түсінбейтінмін. Бұл үшін әкем мені талай ұратын еді. Бір күні ол менің алақанымды балғамен ұрды. Ауыр соққыдан бармақтарым қимылдамайтын болды.. Сыныптастарым одан да бетер мазақ ететін болды.. Күндер өтіп жатты.. Бір күні менің жүрегім қатты шаншып, ауырып қалды.. Әкем мен Анам, сол баяғыша ештеңе істемеді.. Түнде не қалайтынымды білесіз бе??! Жүрегім ауырмағанын қалап, жылайтынмын.. Бірақ бұл жайлы әкем мен анама ештеңе демейтінмін.. Олардың басын ауырқым келмейтін.. Ал бір күні, мектепте “Менің арманым” тақырыбына арнайы сурет салу керек болды. Бәрі машина, ракета және қуыршақтар салып жатты. Ал мен олай емес.. Себебі маған керегі олар емес болатын. Маған керегі қамқор әкемен, мейірімді ана еді.. Мен тату-тәтті отбасын қағаз бетіне бейнеледім.. Әкеммен Анам және қуанып теннис ойнап жүрген кішкентай балақай.. Мен ол суретті салып жатып, үнсіз жылап отырдым. Себебі, бұл менің орындалмас арманым емес пе?! Салынған суретті бүкіл сыныпқа көрсеткенде, барлығы мені мазақтап, күлкі қылды.. Мен тақта алдында тұрып, суретімді барлығына көрсетіп: “Менің арманым, ол менің – отбасым” деп едім, барлығы күле бастады.. Ал мен ештеңе деместен көзімнен жасымды сырғытып, үнсіз ғана тұрдым.. “Өтінемін, күлмеңіздерші.. Бұл менің арманым ғой.. Мені әкеммен анам үнемі ұрады, жақсы көрмейді.. Мазақ етпеңіздерші, өтінемін.. Мені де анам еркелеткенін, бетімнен сүйіп, жылы сөздер айтқанын қалаймын.. Күнде сабақтан соң, мектеп бір бұрышында тұрып, сіздерді ата-аналарыңыз алып бара жатқанын көріп, қатты қызығамын.. Ал мен ешкімге керек емеспін, мен оны жақсы білемін..” дедім де қатты жылап жібердім.. “Бармақтарым жасамайды, түрім әдемі емес, киімдерім де ескі-құсқы.. Бірақ, менің кімнем не?! Мен өз ата-анамды қатты жақсы көремін және оларды ренжіткім келмейді.. Өтінемін, ең болмаса сендер мені түсініңіздерші..” Сынып жетекшім де жылап жіберді.. Көбісі мені түсінгендей болды, бірақ мазақтауын тоқтатар емес.. Бір күні Орыс тілі сабағынан 2 алдым.. Үйге баруға қатты қорықтым.. Себебі, анам ренжитін еді.. Бірақ, басқа барар жерім жоқ қой.. Үйге бардым, анам 2 алғанымды біліп қойды.. Ол менің ауыратын бармақтарымнан тартып, жерге сүйреп құлатты.. Басым үстелге қатты тиді.. Басым қатты ауырып, ештеңе деместен жата қалдым.. Қатты соққы алып, еден үстінде жаттым.. Орнымнан тұра алмадым.. Аяқ-қолым жансызданып қалды.. Анам мені ұрып-соғып сыртқа шығып кетіпті. Анам даладан келе салып: “- Сені қанша жыл өсірдік. Ал сен ең болмаса сабақты дұрыс оқи алмайсың! Оңбаған! Қазір әкең келсін, сазайыңды береді! Мен сені аямаймын!” Мен тек: “- Мама, өтінемін, әкеме айтпаңызшы! Мен түзелемін! Уәде беремін” деп айтып үлгердім.. Әкем келді.. Ол да мені қатты ұрып соғып, талдырып тастады.. Басқа ештеңе есімде жоқ.. Ауруханада ояндым.. Алақаныма қарасам, бармақтарым мүлде жоқ екен.. Терезеден қарап отырып, жылай бердім.. Жаңа Жыл жақындап қалған еді.. Балалар ойнап жүрді.. Аналары оларды еркелетіп, сүйіп жатқандарын көріп, қатты қызықтым.. Ал мен анамның күлімдеп, мені еркелеткенін ешқашан көрмеген едім.. Олар мені тек ұрып-соғуды ғана білетін еді.. Сынып жетекшім келіп, жағдайымды сұрап, біраз көңілімді көтерді.. Ол менің жақын досым.. Жарты жыл өтті.. Мен жақсы оқи бастадым.. Бір күні үйде отырып, ішіп отырған шайды төгіп алдым.. Олар мені тағы да ұра бастады.. Кенеттен жүрегім ауырып қалды. “Мама! Мама! Жүрегім ауырып жатыр” дедім. Ол мән беретін емес.. Тағы да ауруханаға жатып қалдым.. Ата-анам мүлде хабар алмайтын болды.. мен оларды күтетінмін.. Олар менен бас тартты.. Ал мен оларды әлі де сүйемін! Жақсы көремін! Нұрлан есімді балақай екі өткен соң, ауыр травмадан көз жұмды.. Оның қолында аяқталмаған осындай мәтінді хат тұрған еді: “Маматай! Әкетай! Осындай болғаным үшін кешіріңдерші.. түрім жаман болғаны үшін.. ақымақ болғаным үшін.. Мені сүймегендерің үшін кешіріңдерші.. Кешіріңдерші, өтініп сұраймын.. Мен сендердi ренжіткім келмейді.. Менің бар тілегім, анамды құшақтап, оны жақсы көретінімді айтқым келетін еді.. Әке, мен сені де жақсы көремін.. Қанша ұрсаң да сені жақсы көре беремін.. Сенімен футбол, баскетбол ойнағым келетін еді.. Қыдырып жүруді қалайтынмын.. Кінәлі екенімді білемін.. Мен сендерді қатты сүйе….” Ары қарай жалғасы жоқ еді.. Дәл осы сәтте баланың жүрегі тоқтаған екен.. Бұл ойдан құрастырылған оқиға емес.. Өмірде болған..от Оқып болдыныз ба? Алла разылыгы ушiн, баскаларга таратыныз! Басқалардын оқып ойлануына себепкер болыныз! Алла барiмiздi разы кылсын!