Доўгіпост. Павучальная гісторыя. Пра неанаталогію 6ГКБ радзільнага аддзялення. 26 лістапада нарадзіла ў 6 радзільні сыночка. На другі дзень аналіз дзіцяці паказаў падвышаныя лейкацыты і нам прызначылі паўторны агульны аналіз, на трэці дзень мы пажаўцелі і ў нас узялі біяхімію. Па рэзультатах агульнага аналізу крыві была бачна станоўчая дынаміка лейкацытаў. З аналізу біяхіміі вынікала, што падвышаны С-рэактыўны бялок, таксама білірубін нязначна вышэй нормы і высокая мачавіна, што можа сведчыць аб абязвожванні. Для мяне было празрыста тое, што можа быць вялікая страта вадкасці, за кошт таго, што ў палаце проста пекла, а дзіцё есь выключна малозіва і зможа аднавіць свой баланс, калі пойдзе малако і будуць нармальныя умовы тэмпературы і вільготнасці, жаўтушка таксама не мае нічога страшнага, бо жаўцее вельмі шмат дзяцей і мой першы сын быў не выключэннем, зараз вось другі. Нам прызначылі кропельніцу з глюкозай і фізрастворам і УФ-лямпу. І 3 дні курс антыбіётыкаў. Улічваючы інфармацыю аб станоўчай дынаміцы па лейкацытах прасіла паўтарыць на наступны дзень і па выніках ужо арыентавацца, магчыма, мы зможам пазбегнуць антыбіётыкаў дзеля прафілактыкі інфекцыі. Вядома ж мяне пачалі пужаць сэпсісам і іншымі страшнымі рэчамі, але так ніхто і не змог патлумачыць, чаму станоўчая дынаміка раптам можа змяніцца настолькі кардынальна, што антыбіётык не можа пачакаць адны содні. У адступленні скажу, што не дарма я, калі была цяжарная Усяславам, вольны час праводзіла ў кампаніі відэа і кніг Камароўскага. Чаму я дакладна навучылася, дык гэта таму, што за сваіх дзяцей адказваем у першую чаргу МЫ самі, а яшчэ, што ніякай прафілактыкі антыбіётыкамі не існуе, за выключэнне рэдкіх выпадкаў, накшталт кантакта з коклюшным хворым і даведалася, што лячыць трэба дыягназы, хваробы, а не аналізы. У дактароў ёсць пратаколы, крымінальная адказнасць і тысячы дзяцей, якія праходзяць праз іх за жыццё, а ў мяне ёсць мозг, здаровы сэнс і ўсяго 2 маленькіх чалавекі, якія пакуль што ня здольныя самі абараніцца. Сказаць, што трэці дзень у радзільні стаў для пяне пеклам мала. Спачатку, пачуўшы прызначэнні ад нашага доктара, я пачала панікаваць. Слёзы ліліся з вачэй, таму што мне ніхто не патлумачыў чаму так, чаму антыбіётык. Затым, я ўзяла сябе ў рукі і пачала думаць, у каго могуць быць патрэбныя мне сувязі, тэлефанаваць знаёмым, сябрам, шукаць альтэрнатыўнага меркавання. І нарэшце мне параілі доктара з дзіцячай інфекцыйнай бальніцы, я і раней шмат чула аб ім, ведала, што ён не прыхільнік антыбіётыкаў на любы выпадак і яго метады лячэння мне падабаліся. Патэлефанавала яму. Дзякуй Вам, добры чалавек Кірыл, менавіта такім павінны быць сапраўдны лекар, ён мяне выслухаў, паразмаўляў і нічога пры гэтым не прасіў, проста так, дыстанцыйна дапамог незнаёмаму чалавеку! Я апісала яму нашу сітуацыю, усе фактары на якія спасылаліся мясцовыя дактары, мой анамнэз, на які яны таксама наракалі. Той выслухаў мяне і падтрымаў жаданне пераправерыць і паназіраць. Даў мне рэкамендацыі, пераправерыць аналізы, я апісала яму ўсё што ведала, пра мачавіну і білірубін, лейкацыты і С-рэактыўны бялок. Ён сказаў, на якія паказчыкі арыентавацца, што пры нашых лейкацытах 31, калі гэты бялок 15-16, то не вельмі страшна, а калі 60-70 трэба шукаць інфекцыю. Гэта ўсё, што мне было патрэбна, я вырашыла дзейнічаць згодна з гэтым, калі будзе небяспека, пагаджуся на лячэнне, не – будзем назіраць дынаміку. Ужо супакоіўшыся, я пайшла на пост, там намі павінна была займацца ўжо іншая доктарка з інтэнсіўнай тэрапіі. Я папрасіла паказаць мне аналізы, і што я там пабачыла, лейкацыты 31, бялок 10 пры норме да 6. Я пачала адмаўляцца ад АБ, але на мяне зноў пачалі ціснуць і пужаць. Маё меркаванне было непахісным: нам патрэбны яшчэ дзень! Але ў той жа час, я пагадзілася на лямпу і кропельніцу. Дзіцё павезлі, а я спытала, калі змагу яго забраць, як мехам па галаве атрымала: праз содні! Пацікавіўшыся, як я буду яго карміць, яшчэ адзін мех: “Ніяк! У нас не прадугледжана. Будзем карміць сумессю!” Я зноў пачала настойваць, што маю права карміць сваё дзіця, што такія ўмовы бесчалавечныя, што гэта не адпавядае правам майго сына і прынцыпам сяброўскім да груднога выкормлівання. У выніку мне паабяцалі даць паразмаўляць з загадчыцай. Пакуль я чакала загадчыцу, зноў накаціла хваля істэрыі. Зноў пачала раўсці і не магла супакоіцца. Гэта проста быў нейкі іншы свет і разбураныя ідэалы. Тым часам прыйшла загадчыца. Паспрабавала мне патлумачыць зноў нашыя аналізы і прызначэнні, я яе абарвала, сказала, што ўсё разумею і на цяперашні момант мяне хвалюе тэма кармлення. Дзеля справядлівасці адзначу, што з асабістага дазволу загадчыцы, я атрымала магчымасць сцэжваць малако і насіць яго на пост. Але тэма антыбіётыкаў зноў была адкрыта, мяне чамусьці хацелі напужаць, што перавядуць у 3 дзіцячую бальніцу, што мы там будзем невядома колькі ляжаць і самі разбірацца са сваёй дынамікай. Па шчырасці я так і не зразумела, чаму 3 бальніца страшнейшая за 6 радзільню. Дамовіліся заўтра пераглядзець паказчыкі аналізаў. На наступны дзень прыйшла доктар з нашага аддзялення і з тварам нібыта надыйшоў канец свету паведаміла, што загадчыца хоча са мной паразмаўляць. Я на ватных нагах павалаклася на пост. Але там я пачула толькі тое, што дзіцё выглядае лепей, што яго мне скора аддадуць і што мне хочуць паведаміць, пра новыя аналізы, як я гляджу на тое каб іх узяць. Я вядома ж была пазітыўна пастаўлена да гэтага, пагадзілася і накіравалася ў бокс. Калі прыйшлі новыя рэзультаты аналізаў, з незадаволенымі тварамі мне паведамілі, што “на фоне кропельніцы з фізрастворам і глюкозкай, паказчыкі лейкацытаў і с-рэактыўнага бялку стабілізаваліся і прыйшлі ў норму”! Я канешне не доктар, але гэта было чуць дзіўна… нібыта нейкая прыдуманая інфекцыя вылечылася вадой і ежай… Ну ды ладна, яны проста абаранялі свой гонар. Сказаць, што я была сабой жудасна задаволена? Гэта і так зразумела. У той самы момант я ўжо хацела хутчэй схапіць сына і бегчы адтуль не абарочваючыся… Але нас не захацелі выпісаць, спасылаючыся на тое, што па пратаколах пасля кропельніцы не маюць права. Хаця паўтаруся, капалі нам глюкозку. Калі я заявіла, што хачу сыйсці пад сваю адказнасць, загадчыца адмовіла мне ў катэгарычнай форме, заявіўшы, што нічога не падпіша і дакументы нам не аддась, мы можам сабрацца і ісці так, але яна нас нікуды не адпускае. Зноў я была жудасна раззлавана, пачала хадзіць за загадчыцай і патрабаваць, каб нас выпісалі. Пазней мая суседка накіравалася дамому і ў боксе засталіся толькі мы з Янкам. Я змірылася, што яму мама зараз патрэбна спакойная і побач, пакінула з мірам усіх гэтых дактароў. Цікава, што пасля гэтай неверагодна складанай працэдуры, праз якую нас не хацелі адпускаць, ад абеду і да самай раніцы наступнага дню намі аніхто не цікавіўся, не заходзіў нават зірнуць, як там дзіцё без кропельніцы адыходзіць… Апошняй раніцай а 9 гадзіне нас асабіста паклікалі на агляд да загадчыцы. Тая разгледзела Яна з усіх бакоў і, не знойшоўшы больш нагоды нас утрымліваць, блаславіла на выпіску. А маглі яшчэ 2 дні дзіцяці антыбіётыкі ўліваць для прафілактыкі. Такі ўрок падкінула мне жыццё. Гэта сітуацыя лішні раз даказвае, што заўсёды трэба мець сваю галаву, цікавіцца здароўем і галоўнымі, базавымі прынцыпамі медыцыны, пераправяраць 100 разоў, ці знайсці свайго доктара, якому магчыма будзе слепа давяраць. Разважаючы і пераварваючы сітуацыю, я прыйшла да выніку, што не наша медыцына такая дрэнная, а сістэма паставіла дактароў у такія ўмовы, што лепей яны перастрахуюцца, а потым скажуць: “Мы зрабілі што маглі, а гэта вы, мамачка, на герпес хварэлі 2 разы, ды і піеланефрыт вунь у вас хранічны, ну і нічога што 5 год не абвастраўся…” Але адзінага я так і не зразумела: “Чаму, калі бярэш на сябе адказнасць, пішаш распіску, яны не спыняюцца і працягваюць свае маніпуляцыі і запужванні?” Можа мне хто падкажа. Вось, у мяне ўсё.
Вось і мае 25 гадоў! Як заўсёды і сумна і радасна. Думала, што правяду дзень у адзіноце, але бацькі зрабілі мне сюрпрыз і прыехалі на абед у госці за 200 км ❤ Гэта самы лепшы мой падарунак! Вельмі шчаслівая што яны ў мяне ёсць, што ў мяне ёсць мая любімая дачка і выдатны муж. Пішу гэта і слёзы ручаём льюцца.. Здаецца, што я зусім не заслугоўваю такіх выдатных людзей у сваім жыцці..
#флешмоб_о_себе_любимой Вырашыла і я падтрымаць флэшмоб. Мяне завуць Юлія, мне 25 гадоў, праз некалькі тыдняў будзе 26. Нарадзілася я ў Менску. Вучылася 7 гадоў у беларускамоўным класе звычайнай сярэдняй школы. Крыўдавала на бацькоў за тое, што мяне туды запіхалі. Але вольных месцаў у рускамоўным класе з ангельскай мовай з першага не заставалася. Ніколі не мела схільнасцяў да моў, але мама казала "так трэба". У дзяцінстве марыла стаць цырульнікам, нават збіралася ў каледж пасля 10 класа, але перадумала і пайшла ў БДЭУ на факультэт турызму. Не пашкадавала, бо вучыцца было цікава, і калі ўжо атрымліваць адукацыю дзеля дыплома, няхай хаця вучоба будзе цікавай. Пасля 3-га курса паехала на лета ў Амерыку па праграме work and travel. Працавала і жыла на Атлантычным узбярэжжы, наведала Вашынгтон, Ніагару, Нью Йорк. Вярнуўшыся дадому востра адчула любоў да Радзімы, стала цікавіцца гісторыяй, культурай, мовай. Знайшла суполку па інтарэсах і пазнаёмілася з аднадумцамі, сярод якіх быў і мой будучы муж. Тады ж разыйшлася канчаткова з хлопцам, з якім была 4 гады, бо ён не падзяляў маіх інтарэсаў і адмоўна ставіўся да майго жадання "размаўляць". З маім Яўгенам мы моцна пасябравалі, сябры пачалі жартаваць, што нам трэба сустракацца. Аднойчы прыйшоў дзень, калі ён сказаў, што не хоча больш быць проста сябрам і прапанаваў адносіны. Я тады вучылася на пятым курсе. Мы пачалі сустракацца, неўзабаве праз некалькі месяцаў я пераехала да яго. Вучылася і працавала ў турагенцыі. Ладзіла бас туры на канцэрты, фэстывалі, суправаджала групы. Яўген катаўся са мной. Праз два гады ён зрабіў мне прапанову і я пагадзілася. Тое, што нашае вяселле будзе беларускім, з нацыянальным каларытам не было сумневу і праз 9 месяцаў мы адгулялі сваё душэўнае вяселле з музыкамі і народнымі танцамі. Мы збіраліся адразу пачаць "працу" над дзеткамі. Але дактары мне амаль не пакідалі шансаў зацяжарыць самой. Тры месяцы гармонаў і стымуляцый не далі рэзультатаў. Параіўшыся з мужам, мы вырашылі кінуць лячэнне да наступнага году і пажыць для сябе. У нас быў шыкоўны мядовы месяц з маршрутам Рыга-Канны-Манака-Парыж-Люксембург-Канны-Рыга-Менск. Праз два месяцы пасля вяртання дадому, я пачала адчуваць сябе незвычайна, пасля затрымкі месячных у 4 дні тэст паказаў дзве палосачкі. Зараз мы з маім каханым мужам рыхтуемся да зьяўлення нашага першага сыночка Усяславушкі. Не шкадую ніводнай перажытай мной хвіліны. Лічу і адчуваю сябе цалкам шчаслівай. Веру, што гэта рэзультат маіх пазітыўных думак і пасылаў у Сусвет.
Елена·Мама дочки (1 год)
Может я оскорблю ваши чувства, но никак не пойму, зачем она, бел мова?.. кому в нынешнем мире она нужна? Где пригодится? Только из чувства патриотизма учить? За границей и страну такую - Беларусь - не знают... где вы планируете общаться на мове ? Культуры нам не хватает, это да, но ее и на русском учить можно...☺️чтоб ценить свою страну и уважать ее народ, необязательно общаться на белорусском языке... Но это мой личный взгляд. На правоту не претендую.
·20 отметок «Нравится»20·Ответить