Осы енелерді түсінбеймін неге сөйтет?? Мен не баланы кейін біреуге беру үшін тудым ба?? Болдыма емшектен шықтыма ? Онда 6 айында алып кетем сен жұмысыңа шыға бер дид. Неге??? Неге мен 9 ай көтеріп 9 сағат қиналып туған баламды, бала сүйсем деген арман тілекпен тұрмысқа шыққанымда, бақытым келді өмірге деп жүргенде неге беруім керек енеме??? Не үшін? Сосын өз балам өзімді танымай кетуі үшін бе?! Қызық осы енелер. Сосын балам ертен өскенде е мен керек емес болғасын берген ғлй деп қиналып жүрсін дей ма?!
Аллаға шүкір 6 ай болдық. Біреуге аз, біреуге көп бірақ біз үшін үлкен бахыт 6 айға жеткеніміз. Балаларымыз аман болсын.
Балаларымды алып, қашып кеткім келеді. Күйеуім қазір үйде жоқ. Сол әйелмен бірге. Телефонынан көріп қойғанмын. Өзіне ашық айта алмаймын қорқамын. Бірге тұрмаймын, кетемін десем, жібермейді. Алдыңғы күні ұрысып қалдық. Мен ұрды жұдырықпен, қолым ісіп көгеріп кетті. Сосын оны итеріп, ұрып жібергенім үшін, сен кімсің мені ұратын деп басымнан ұрып тастады. Уже 4-5 жыл болды арамыз суық. Мен жас болып, қырсығып, еркелеп оның көңілін қалдырдым. Мен оны сыйламады деп менен көңілі қалған. Одан кейін тырыстым өзгеруге, бірақ сонда да отбасы алмайтын сияқтымыз. Енді ажырассақ, мен саған разы емеспін дейді. Алланың разылығы күйеудің разылығында дейді ғой. Содан ғана қорқып тұрмын. Ештеңе айтпай, қашып кетсем не болады екен? Оны жақсы көрмеймін. Отбасында береке жоқ. Маған қолдау керек! Өзім үшін, өмірім үшін қорқамын!
Баланы босанған кезде не үшін өкіндім? Мен ағаммен, женгеммен бірге тұрдым. Студент болдым, жұмыс жасадым. Бірақ ешқашан балаларына қарасып берейін деген ойыма келмепті. Шыны керек, жееек көретінмін балаларға қарағанды. Аяука далаға балалармен қыдырып қайтшы дегенде, жише, өзіңіз барып қайтасызба, мен үй жинастырып шығайын дейтінмін. Бір күні есімде, Аяука балараға қарай тұршы, біз бір жақа барып қайтайын деп едік дегенде, жоқ жише менің қолым бос емес, шаруаларым бар деп кеткем. Өзім ТРЦ да қыздармен қыдырып жүргем, сол жерде женгемді көріп қалып, ыңғайсызданғанмын 😅 Енді, менің бала босанғанда өкінгенім, неге мен сол кезде кішкене женгеме көмектесіп, балаларға қараспадым? Бірінші баланы босанып, дымда балаға икемім жоқ, балаға не ыңғайлы, не керектігін білмей бірге жылаған талай күндерім болған. Қайнапкеме барған кезде, тунде: сен ұйықтай тұр, мен балаға қарай тұрайын дегенде, меірімділігінен елжіреп кететінмін. . Сол кезде түсінгенім: Босанған әйелге жан жақтан көмектесіп тұрған жөн екен. Егер босанбаған болсаң тіпті, өзіңе баланы бағып үйренген болашақта керек болатын дүние екен)
Ораза кезінде кешіру керек, кешірімді болу керек дегенге қалай қарайсыздар? Мысалы, әкем мені іздемейді және менде оны іздемеймін. Бір біріміздің өміріміз туралы бейхабармыз. Бірақ, мен алі тусінбедім кешірдім ба оны, әлде кешірмедімбе. Дым сезімім жоқ ол туралы ойлағанда немесе айтқанда.
