Детская травма и путь к счастью

Балалық шағымның арманы...

2 бөлім

Қазіргі заманда күн көру қиын десе сенер едім, ал менің балалық шағымдағы қиындықты тіпті байқамаппын да ғой. Мені шыңдай түсті.

Маған (қазақ бөлімінде)өзім оқитын мектеп, араласатын оқушылар, мұғалімдер мүлдем ұнамайтын. Маған бәрі басқа көзбен қарайтын. Біз көшетін болсақ, міндетті түрде маңайында мектеп болу керек. Қазақ па орыс па маңызы болмаған шығар. 2 жылдай орыс бөлімінде де оқыдым. Мүлдем орысша білмейтін қыз 3 айдың ішінде сайрап шыға келдім. Ия ия 3 ай. Маған өте қатты ұнады орыс бөлімі. Оқушыларға бірдей қарайды. Ешкім ешкімнен кем немесе артық емес. Әділдік деп осыны айт. Ол қуанышым көпке созылмады. Себебі қазақ тілінде сөйлеу азайып кетті. Араласатын ортам орыстанған. Үйде ешкіммен сөйлеспейсің. Бәрі түнде келеді жұмыстан. Мынау қыз бұзылайын деді, өз ана тілін ұмытып барады, мектеп ауыстырамыз деп, тағы да бәрін жаңадан бастауға тура келетін. Ол үшін мен ешкімді кінәламаймын. Демек, солай болу керек болғаны. Енді шығар шығып жатқан “ детская травма”. Ол кездері бұл ұғым санаңа да кіріп шықпайды. Біз ата-анамызға ренжуге құқығымыз жоқ!

2008 жыл анам аяғы ауыр болды. 4ші. Еркелеу деген артта қалған. Токсикоз, жеріктік болса да білдірмейді ғой жаным анам. Аллам, қалай үлкен төзімді беріп қойған деймінда әйел затына. Әйелдер негізі біз еркектен де мықтымыз!

Далада жауын, күз мезгілі. Анам киініп кетіп барады. Қарадым қолында пигоди, беляши, пирожки, термос. Мен де кеттім соңынан. Артем базарының алдында қайнап жатқан өмір ғой. Ақша мен сауданың отаны. Күн көрістің қамы. Өте көп көрініске куә болдым. Милициялар қуып жүр, біз де қашамыз. Бір миллиционер үлкен апаның жеміс пен көкөністерін теуіп, өзін ұрып жатыр. Мен жылап жібердім. Барып сол кісіге ұрмаңызшы сіздің анаңыз секілді ғой деп айтып едім, бетіме бур қарап, көзіне жас келді. Басын шайқап, жүгіріп кетіп қалды. Сол кезде аспанға қарап: “Аллам, дәл қазіргі жауын сенің нұрың деп білемін, барлық жанға мейірім мен нұрыңды шаша гөр, мұқтаждарға көмек бере гөр, біздің басымызға 1 бөлме болса да үй бере гөр, анамның жаны қалып сәбиін бауырына бассын, саудамыз өтіп ақшамыз көп болсын, анам мен әкемде тұрақты жұмыс болсын”- деп өте көп дұға жасадым, Алладан бізге не керек бәрін сұрадым. (Бұл сөздер 2008 ж күнделіктен алынған) Артыма қарасам анам жоқ. Ал қайда? Отырдым отырған орнымда. Жетім қозыдай отырдым. Кетпегенім дұрыс болған екен. Анам саудасын өткізерін өткізіп, қалғанын ысырап болмасын сауап болсын деп сол жердегі инвалидный коляска отырған мүгедек жандарға, қол жайып жүргендерге таратып беріпті. Анашымның мейірімі шексіз ғой. Анамның сөзі: “Кең болсаң, кем болмайсың”. Менің анам болғанына алғыс айттым!

2009 жыл

Өтпелі кезең қош келдің.

Ата-анам тірнектеп тапқан ақшасын ата-әжеме жіберетін. Астанаға келген адамдарға жоғарыдан ақша жаумайды. Тек таза, қара тер маңдаймен. Оны тек бастан өткендер түсінеді. Ал оны үлкен кісілерге, ауылда тұратындарға түсіндіру өте қиын. Ата-анамның табысы бәрі санаулы. Артық зат алуға болмайды бізде. Ұятта болса айтайыншы, анам өзіне ішкі киімге қимайтын. Осыларды көріп жүрегім қан жылайтын не деген өмір осы деп өмірі жетпейтін.

Әкем “әскери полиция” жұмысқа орналасты. Анам ғой артынан итеріп , отырғызбай жұмысқа орналастырған. Иығынан жүк түскендей анам мен әкем қатты қуанды. Көп ұзамай анам да асханаға жұмысқа орналасты. Біздің отбасыда жылулық сезіле бастады. Мен бақыттымын.

Сабақтан кейін анамның жұмысына баратынмын. Бір күні пол жуып жүргенін көріп намысым жібермеді. Выпечка пісіретін , неге пол жуып жүр деп анашыма ауыр сөздер айтып қойдым. Басым төмен қарап: “ Менің Анамның өз бизнесі болады, ол мұндай жұмысқа лайық емес, қалайша , неге , неге?” -деген ойлар маза бермей, өзімен өзім ұрысып келе жатырмын.

Үйге келсем ата-әжем қыдырып келіпті. Бала мәз. Артынша қыдырып емес, емделуге келгенін білдім. Атамның емі де көпке созылмай өмірден кетті. Біз үшін ең ауыр соққы осы болды. Отбасымыздағы бірінші қайғы. Әкемнің жылағанын сол кезде бірінші рет көрдім. Ең ауыры да сол екен. Әкемнің бауырлары бәрі-бәрі жетім қалғандай не істерін білмей, сандырақтап қалды. Үйде берекені ұстап тұратын бір ғана адам деп естіген едім. Сол береке де, мереке де марқұм атамыз еді.

Үй алдық. Ия ия ия дұрыс естідіңіз БІЗ ҮЙ АЛДЫҚ!

Жәй ғана үй емес ол. Үлкен зәулім сарай біз үшін. Әкемнің жұмыс орнынан бізге коттедж сыйлады.

Балалық шағымның арманы орындалды.

Қазіргі таңда Әкешім зейнеткер, сол жұмыс орнынан зейнетке шықты. Анашым өз кафесінің иесі. Бауырларым бүтін. Шүкір.

2021 ж мені ыстық ұяма қондырып, ата-анам тәп-тәтті немере сүйіп отыр. Бақыт деген осы емеспе?!

Күнделігімді оқып қарасам, сол бала кезде жылаған көз жастарымның тамшысына дейін қалыпты. Оны қайта оқып жыладым да, күлдім де және өз болашағыма жаңа ой түйдім.

Алладан шын жүрекпен сұраған кішкентай қыздың барлық дұғасы қабыл болып, арманы орындалды. Альхамдулиллях 🙏🏻

Соңы!