Кеш жарық,қыздар! Менің коллегаларым барма осында? Суретке қарап қай мамандық иесі екенімді түсінген шығарсыздар.🙂Негізі тәрбиеші болу менің арманым емес еді,ойда жоқта келген ортам десем болады. Әр мамандықтың өз қиындығы бар,оны бәріміз білеміз. Бірақ баламен жұмыс жасау ол үлкен төзімділік пен ептілікті талап ететінін бірі түсінсе,бірі түсінбес! Баламен жұмыс жасағаннан кейін ба, бала сияқтымын. Тез қуанамын,тез ренжимін, біреу алдап маңдаймнан сипаса соған кәдімгідей марқайып қаламын. Бірақ баланы жеккөру мүмкін емес, олардың әр бір қылығы балдай! "Апаааай,я тебя люлю" - дегенде тура ержіреп кетесің?!Қиын әрі қызықты жұмыс! Бірақ өмір бойы осы салада қалам деп ойламаймын.

Сезімге берілгіш адам екенімнің бір дәлелі, егер менің тәрбиеленушілерім түрлі іс шараларда ( ертеңгіліктер мен концерттерде ) өнер көрсетіп саxнаға шықса басынан аяғына дейін менің көзімнің жасы тоқтамайды,жүрегім минутына 150рет соғып кетеді. Бүгінде сондай сәттердің бірі болды. Бітіруші топ балаларының ертеңгіліктерін көріп тура бір өзім кетіп бара жатқандай жыладым. Біреудің баласына сөйтемін, өзімнің қызым солардың орнында болса жүрегім езіліп кететін шығар!

Бірақ ата - аналармен жұмыс істеу баламен жұмыс жасауданда қиын! Әр адам әр түрлі,бірақ еңбегіңді бағаламай, мұрындарын көкке шүйіргенде сол сәтте - ақ жұмысыңды тастап кетіп қалғың келеді! Бірақ, "сабырлы жетер мұратқа"- дейсің де, әрі қарай жүре бересіңі. Құрметті менің әріптестерім, сіздео өз мамандықтарыңызды жақсы көресіздерме?!🙂