Мама сына-младенца

Ас үйде тамақ әзірлеумен әбігерге түсіп жатқан анасының жанына ұлы жүгіріп келді. Ештеңе деместен, бір жапырақ қағазды…

Ас үйде тамақ әзірлеумен әбігерге түсіп жатқан анасының жанына ұлы жүгіріп келді. Ештеңе деместен, бір жапырақ қағазды қалтасына салып кетті. Анасы жай ғана жымиды да, қолдарын алжапқышқа сүрте бастады. Бұрыштағы орындыққа отырып, қағазды ашты. Былай жазылған екен:

Ауладағы жапырақтарды тазаладым – 100 теңге

Бөлмемді жинадым – 80 теңге

Дүкенге бардым – 200 теңге

Қоқыс шығардым – 50 теңге

Үй тапсырмасын орындадым – 150 теңге

Көршінің затын апарып бердім – 90 теңге

БАРЛЫҒЫ: 670 теңге

Осы сәтте баласы анасын аңдып отырған болатын. Қағазды оқып болған соң, ақша бере ме деп күтті. Алайда, анасының терең ойға батып кеткенін байқайды.

Ана көп ұзамай қолына қаламсап алды да, парақты теріс айналдырып мынаны жазуға кірісті:

Тоғыз ай бойы барлық ауырлықтарға шыдап, толғақтың қиындығын бастан өткердім: ТЕГІН

Түні бойы жылағаныңда ұйықтамадым, ауырғаныңда дәрігерге апардым, үнемі жаныңда болдым: ТЕГІН

Сені жуындырып, нәжісіңді тазаладым, киімдеріңді үтіктедім: ТЕГІН

Ойыншықтар, тамақ, киім, тіпті мұрныңды сүрткенім де:ТЕГІН

Сені жығылып қала ма деп уайымдаған және әлі де уайымдайтын сәттерім: ТЕГІН

Балапаным, менің саған деген жүрек толы махаббатым да : ТЕГІН

Жазылғандарды оқып біткен баланың жанары жасқа толып, анасына қарады да: «Анашым, мен сені қатты, қатты жақсы көремін!» деп, қапсыра құшақтады да көзіндегі жасын бұлақтай төгіп, жазған қағазына БАРЛЫҒЫ ТӨЛЕНДІ деп жазып қойды.

Мен бала алмаймын, неге мен ауырдым?

Екінші ұлымнын 5 айлығында тағы аяғым ауыр екенін білгенде қатты көңілім түскен еді. Бірінші ой бірден алдыртып тастау болды. Оңбаған ,сатқын эгоист деп айқайға бастым күйеуіме. Мен дайын емес едім. Моральдық та физиалық та тұрғыдан. Оны перзентханадан келгелі күйеуіме күнде айтатынмын. Күнделікті қорғануды жібермей қадағалап жүрген едім жәнеде онын алдында ғана спиральді салтыртуға барғанмын. Еттеккір уақытында кел деп қайтарып жіберген еді креслода қарап болғасын дәрігер. Әне міне күткен еттеккірім кешіге бастағанда білдім аяғым ауыр екенін , мен оны жақсы көре алмаймын , мен бұл баланы қаламаймын , мен бәрібір алдыртамын деп жыладым. Сол күні қатты шаршап ұйықтап қалғанымды пайдаланған ол өз шаруасын тындырып рахаттанып алған ,ал мен қозғалуға шамам болмаған еді. Саған қанша айттым , неше рет қайталадым ,неге сен өзінді ғана ойлайсын , неге менің денсаулығымды ,неге анау баланы ойламайсын деп айқайлаумен болдым. Бірақ қанша алдыртамын десемде ,бұрында бір мед көрсеткішпен болған түсіктен кейінгі өкінішім өзімді қоярға жер тапқызбай жанымды қинайтын ,соны ойлап не де болса алып қалайын деп шештім. Өзін бағасын , смесь береміз , түні бойы өзін тұрып өзін бірге алып жүресін деп шарт қойдым алып қалшы деп жалынып жүрген күйеуіме. Бір бала қолымда , бір бала ішімде қатты қиналдым. Ұлым тек көтерде көтер деп қолдан түспейтін, әкесі жұмыста , көшегеде коляскамен жалғыз өзім , продуктыныда өзім әкеп қоямын . Кешке белім айналып жүре алмай ,ішім қатып жылап жатамын қиналып , бүкіл денем ауырып тепкілеп тастағандай толпа адам. Іштен қызым тепкілейді ,жатшы ей тыныш деп қоямын оған. Оны жақсы көре алмайтын сияқтымын, мен оны қаламаймын, алдырта салу керек еді бұлай қиналғаша деп іштей күйзелетінмін. Бірақ бір жылулық та туындай бастаған сияқты болған іштей. Кейде кешірім сұрап қоятынмын , қызым кешір мен сені жақсы көруге тырысамын, ты просто не тот момент пайда болдын деп. Алладан сау бала беруді тілеп те қоятынмын. Бірақ іштей әлі қабылдай алмай жүрдім. Толғақ түні бойы болғанмен ,таңертен 6 дан бастап күшейіп 9:45 те босандым. Жыламады қызым. Бала кіндігіне оратылып қалған деді, көгеріп кетіпті деп аппарат әкеліп тыныс алдыртып жатты. Кешір Алла дедім ,кешіре гөр, қызым кешір ,сені жақсы көремін деп амандығын тіледім. Мен шынымен онын өмірінін бірінші минутынан бастап қатты жақсы көріп кеттім, өмірімнін гүлі, тәттісі , мен онын менің өмірімде барлығына ,Алланын маған осынша құнды сыйлық бергеніне күнде шүкіршілік айтамын. Ұзақ ғұмыр тілеймін қызыма , оның соншалықты қылықты , нәзік жәнеде ешкімнен тайсалмайтын қайтпас мінезіне тамсана қараймын күнде . Қанша ұрсып жатсанда сызбайды ғо😄 Менің махаббатым, Аллаға сансыз шүкір сені маған жіберген . Бақытым менін

Любовь и разлука в стихах

Менің балапаным, алтыным! Сені қатты сағындым! Әкең сені сағынып күнде жылап алады. Мен сагынганда сенің киімдеріңді искеймін, суреттеріңе қараймын. Солай сен өмірден тез кетеді деп ойламадым. Ойыма неше түрлі ойлар келеді. Солай алдын ала жазылды ма? Әлде мен саған дұрыс қарамадым ба? Мүмкін сен маған ренжүлі шығарсын? Сені соңғы рет емізгенім есімнен кетпейді, реанимацияда мені кішкентай болсаң да итергенсің сонда мен сені қалдырып кетті деп ойлаған шығарсын? Біз больницаға түскенде сені реанимацияға бірден алып кетті. Тек таң ертең мені шақырырды, сол кезде сені бірінші рет көргенде тезірек мынау трубкаларды алса екен деп ойладым. Қолыма алғанда мені итеріп маған ренжігендей болдың гой. Бірақ ол кезде жаман ой болған жоқ болды осымен сені маған береді палатаға ауысамыз деп ойладым. Бірақ күннен күнге жағдайын нашарлай берді. 20 қазанда таң ертең мені саған кіргізді, екі рет түнде жүрегі тоқтады деп айтсада , әйтеуір жүрегі соғып тұр ғой деп ойладым. 3 рет жүрегің шыдамады. Сен 9 күн реанимацияда жаттың, не бір қиындықтарды көрдің, саған процедураларын жасағанда жүрегім ауыратын, қазірде ауырады. Мен сені зиратта жатыр деп елесте те алмаймын, сен өзінің жоғарыдағы Менімен қосылып, жоғарыдағы әлемде бақыттысың деп ойлаймын. Маған тағы бір рет келесің деп сенемін. Шіркін, сенімен сөйлессем ғой. Сен бізден жоғарысың, көп нәрсені білесің. Көп сұрақтарыма жауап алатын едім. Түсіме де көп кірмейсің. Ағаларың сені бір көргеннен қатты жақсы көрді. Мен өткенде қолыма оралган полотенцаларды ұстап бөлмеге кірсем Дастан қуанып:- бөпені алып келдіңізба? деп сұрады. Олар сені күтіп жүр, сенің бізден кеткеніңді айтпадым, түсіндіре алмадым.

Как справиться с бытом после родов? Советы мамочкам

Салем барине! Просто жазғым келіп тұр. Ата-енемен тұрамыз, еще қайын сіңлі, қайын іні🥴 1 апта бұрын босандым. Декретке дейін енешка күшті еді, как только декретке швктым, аңдитыны мен. Әлі 40 күн болмад, ыдыс жу, тамак жаса, жата берме, сонда тез ширайсын деп. Ал мен 24/7 бала емізем, еще кесерева қатты шаршаймын. Үйде ешкім калмайдф , баламен мен гана. Бытовой жумыска улгермеймін, кешке бари келгенде шашылып жатады, и бари маган жынданады, типа бала уйыктаганда не істегенсің деп! Өзісді кінәлі сезінемін! Баланы көп көтерме, жаныңа жатқызба, тамақ заказдасам тамақ заказдамв дейді. Бөлек шыққым келеді, но мужымда ондай ой ваще жоқ! Ең қызығы мен тұрмысқа шықпай тұрып өз комфортымды жасап қойған едім. Мега жактан улучшенный ремонтпен бизнес класс квартира өзім алдым. Қазір өкінем неге тұрмычқа шықтым деп! Бірақ баламды көргенде, қайттан реальностька кеп баринен сөз естіп жүрем Қыздар не істеймін? Кейде ажырасып , қаладаға квартирада спокойно өзім тура берсем ба деп те ойлайм баламмен.

бүгін балапанымның және өзімнің выпискамды алдым роддомнан... балама умер от болезни деп жазыпты... ал бірақ барлық…

бүгін балапанымның және өзімнің выпискамды алдым роддомнан... балама умер от болезни деп жазыпты... ал бірақ барлық тексерістер, тіпті вскрытие жасағанда бір түйір минус таба алмай, внезапный смерть деп маған жазып берген еді... роддомда жатқанда қаншама врач келіп ақталып, мені 9 ай бойы қараған врачта келіп жылап тұрып доношенный ребенок как так деп кеткен еді... енді өзі кетті деп өтірік умер от болезни деп жазып бергені жүрегіме қатты батты... мені үндемей, ешқандай шум шығармағанымды пайдаланғандай көрінді.... бүгінгі күн қайтадан жараның бетін тырнағандай болды... қатты өкпелімін мені 9 ай бойы қараған врачқа... өйткені оның қателігі бар , оны өзіде біліп тұрып ,маған мойындап кеткен еді, құрсыншы нан тауып отқан жұмысы деп біз куйеуім екеуміз ештеңеге шағымданбадық... бірақ дәл сол врачтан тағы осылай 9 ай күткен ананың баласы өліп кетпеуіне кім кепіл... БҮГІН ҚАТТЫ ЖЫЛАП БІР АЛЛАҒА ТАПСЫРДЫМ... ешқайда шағымданбаймыз, бірақ өтірік сөйлегендері жүрегімді қайтадан ауыртты...