Ահա և ես, շա՞տ ուշացա,

9 ամսից տուն կմտնեմ,

Խոստանում եմ, երբ մեծացա,

Ձեր սրտում տեղ կգտնեմ:

Զուր եք վիճում նրա համար,

Որ տղա էիք սպասում,

Դեռ չգիտեք, թե ձեզ համար,

Ես ինչեր եմ երազում:

Մամ ջան այնքան համեստ եմ ես,

Ծիծաղում եմ քեզ նման,

Համարձակ եմ պապայիս պես,

Ձեզ սիրում եմ անսահման:

Երբ մեծանամ, դպրոց գնամ

Գերազանց եմ ստանալու,

Տանը քեզ ու պապային էլ

Համով սուրճ եմ եփելու:

Մամ ջան, դու երբ գործի գնաս,

Իրերդ չեմ թափելու,

Հայրիկս, թե հիվանդանա,

Ջերմությունն եմ չափելու:

Հարցեր ունեմ ես անհամար,

Պապայից ամաչում եմ,

Որ աղջիկ եմ դրա համար

Մի տխրիր, աղաչում եմ:

Ներիր, դեռ չեմ կարող օգնել,

Արցունքներդ են վարարում,

Քնիր, գուցե շատ ես հոգնել,

«Տղա-աղջիկ» պայքարում:

Շատ հոգնեցի երազելուց,

Արդեն քունս է տանում,

Այսօր քնեմ, վաղը խոսենք,

Բայց սպասեք ի՞նչ եք անում:

Այս ի՞նչ զենք է, ի՞նչ եք անում,

Ցավեցնում եք, մի՛ կապեք,

Մայրիկ օգնիր, շատ եմ խնդրում,

Մի՞թե քեզ էլ են խաբել:

Հենց մեծանամ, ես քեզ կօգնեմ,

Դու ինձ շատ ես փայփայել,

Քնիր մամ ջան, շատ ես հոգնել,

Ես ինքս կպայքարեմ:

Մայր իմ ներիր, քեզ թողեցի,

Մենակ այս չար աշխարհում,

Ձեռ ու ոտս մասնատեցին,

Չդիմացա պայքարում:

Մամ ջան հիշիր, երբ կզարթնես,

Գնալիս քեզ գրկեցի,

Թաթիկներս պոկել են, տե՛ս,

Քեզ փարվելուց զրկեցին:

Իմ հուշերում՝ քեզնից բացի

Էլ արև չի ճառագում,

Բայց ուրախ եմ, որ չես լացի,

Թեկուզ և ես՝ երկնքում:

Ռուբեն Կարոյան