Эмоциональный дневник беременной: страх перед родами и одиночество

Пишу себе как дневник

Адамнан адам шығу оңай емес. Менің жанын былай қиналмаған шығар. Бұл тек уақытша басы ғана. Ең бастысы болашақ сәбиім аман-есен дүниеге келсе бәрі жақсы болады. Алла Тағала, осы сынақтар мен қиыншылықтарға төтеп бере алатындай күш-қуат береді деп сенемін.

Алғашқы жүктілік, алғашқы босануым, алғашқы рет перзентханада жатуым. Жұмыс істейтін қызметкерлері жаман емес. Ертең консилиумда бәрі қандай болады екен? Бәрін іштей ойлап, жылағым келеді. Түнде суым таусылып жалғыз өзім лабиринт секілді роддомнан өзіме автоматтан су алдым, бірде бір жан жолымда көрінбеді, тып-тыныш ешкім жоқ. Іштей ашуландым, неге осы күйеуім бір су беріп жібермеді деп, кейін өзімді тыныштандырдым, енді не істеймін, осындай кездері тек өзіне ғана әрине сенесін, өзгеден бірнәрсе күтіп, оған ренжіп, ашуланып-ол ессіздік. Сен ғана былай қиналып жүрген жоқсын. Адамзаттын бәрі осындай. Сен тек ащы дүниемен кездестін.