Проблемы с семьёй и сомнения в отношениях с близкими
Құдай сақтасын қандай іші тар, қызғаншақ кіп кіттай болып. Кайын апамның қызы 13 тегі, мамасы айтып жаткан Айбибінің (менің қызымның) тұсауын кесіп, екеуміз фотосессияға барамыз, қыдырамыз екеуміз деп. Ана қыз деген өліп бара жатыр жоқ менде барам деп, сен бармайсың деген мамасы жоқ мен барам ол бармайды, өзінің әке шешесі бар апарсын солар деп. Ойнап жатырмыз ғой енді, екеуі ғана барам деп отыр дегем ғой мен маған айғайлап тууф барса барсын, бармаймын жоғалш, немене зарлап кайта кайта деп маған. Менімен ойнағанда мен бір құрдасы сияқты ойнайды менімен анау ұлдар болады гой иыққа қол қойып, басын колтығының арасына кысып, менімен алысып. Ал өзіне келгенде ойын көтермейді. Мамасын маскара кызғанады, жалғыз бала ғой. Біздің балаларды иіскеп, құшактап еркелеткенде мені да еркелетсей солай неге оларды еркелетесің деп. Білмеймін мамасының махаббаты жетпейтін шығар, хотя олай да айта алмаймын потому что мамасы бар өмірін сол қызға арнаған, а деп аузын ашса бітті айтканының бәрін орындайды. Бірак олай артык кетуге болмайды ғой. Мен не дегенмен жеңгесімін ғой, 16 жас үлкенмін одан. Адам сыйлау білмейді мүлдем, ата енемде акырын сөйле деп айтпайды ғой, не шешесі.