Кулаш Ахметова: размышления о жизни и любви

К,ызыма.

Мен сені жақсы көрем, қызым, өрен,

Өзіңсің өмірдегі қызық өлең,

Ашылып, не ыңғайсыз жатыр ма деп,

Қараймын түнде тұрып жүзіңе мен.

Нәзіксің, бар салмағың гүлдей-ақ қой,

Тағы да мені жеті түнде оятты ой.

Уыздай аппақ жүзің қандай тыныш,

Ұйықтай ғой, мен оянсам, білмей-ақ қой.

Ойлаймын біздер және сен туралы,

Белгісіз алда қандай жол тұрғаны.

Білмеймін кімді қайда апарады

Тентектеу теңіз - өмір толқындары...

Ойланам — жұлдыз сөніп қарайса маң,

Өзгерер талай ойың, талай санаң.

Өмірдің ертегідей еместігін

Ескертіп қойсам екен қалай саған?

Кейде адам не болғанын сезбес демде,

Болмаса дайындығы төзбес пенде.

Сен жасып қалмау үшін не етсем екен

Тосын бір қиындықтар кездескенде.

Жақсы-ақ қой бар ойына жете алса адам,

Жаныма жақын жанды өте аңсағам.

Данққа да, дауылға да дайын бол деп,

Қалайша айтып қойсам екен саған?

Қыс қайтты, таң нұрымен дала көктер

Ұшуда әлдеқайда самолеттер.

Сен менің бауырыма тығыласың,

Сияқты мамығы ұлпа бала кептер.

Бақыт қой саған ұзақ қарай алсам,

Сезімнің сәулесіне орай алсам.

Ұйықтай ғой, оянарсың күн шыққанда,

Не күннің өзі-ақ шығар, сен оянсаң.

* * *

Көргеніңнің өмірде — бәрі мектеп,

Ренжітіп алдым ба, жаным, ептеп.

Мойынымнан құшақтап келгеніңде

Мазам болмай отырып «әрі кет» деп.

Сен қиналсаң — мен бе екен жата алатын.

Сенің атың — алдымен аталатын.

Өлең қуып жүргенде,

Кемдеу болып

Кеткен жоқ па аналық махаббатым?

Бұрыла алмай бұздым ба көңіліңді.

Аялауым керек-ті сені—гүлді.

Өкпелетіп қойсам да,

Өзін, ғана

Көрікті етіп келесін, өмірімді.

Балғасын да, уақыттың күрегін де

Ұстадым мен,

Таңданыс тұр өзіңде.

Еске ұста, таңданба, жолақ-жолақ,

Түрлі нақыш болады бір өмірде.

Жүру керек мойымай кісі ілгері,

Саған сырды айтармын ішімдегі.

Дұрысы, бұрысы да болды менде,

Болды менде бәрі де, түсін мені.

Кулаш Ахметова.

Читаю и плачу 😪

Такие словааа