Шетнеген нресте және ата-ананың мейірімі туралы не білеміз?

Шетінеген нәресте

Жастай шетінеген нәресте – шапағатшы. Ибн Аббас (р.а.) былай дейді: «Мен Алланың елшісінің (ﷺ) : «Үмбетімнен кімнің екі сәбиі шетінеген болса ол жәннатқа кіреді», – дегенін естідім. Сонда Айша (р.а.): «Ата-анам жолыңда құрбан болсын, кімнің бір сәбиі шетінеген болса ше?» – деп сұрады. Пайғамбар (ﷺ) : «Кімнің бір сәбиі шетінесе де солай, бақытты әйел», – деді.

Балиғат жасына толмай, сәби кезінде қайтыс болған баланың өзі ақыретте әке-шешесіне пайдасын тигізеді. Қалай дейсіз бе?. Бұл дүниеде ата-анасының мейірім құшағына қана алмаған бала, ақыретте қатты жылайды екен. Сонда Аллаһ тағала: періштелеріне бұл бала не үшін жылап жатыр? – дейді. Баланы жұбата алмаған періштелер: Әке-шешесі күнәкар еді. Ал бұл бала болса, әке-шешесіне барғысы келеді – дейді. Әділетті, мейірімді Алла бейкүнә балаларды ата-анасымен бірге азаптамайтыны анық. Балалар болса әке-шешесінің алдынан шығып, етегіне жабысатыны, Алла оларды жәннатқа кіргізбейінше жібермейтіні туралы сүйінші хабарлар келген [2].

Соның бірі Пайғамбарымыз (ﷺ) : «Алла Тағала балиғат жасына жетпей үш баласы шетінеген әр мұсылманды, балаларға болған мейірім, рахымымен жәннатқа кіргізеді» [3] десе, басқа бір риуаятта: «Екі баласы шетінеген адам» – деген. Яғни, баласының өліміне сабыр еткен адам үшін бір баласы шетінесе де Алланың қалауымен шапағатшы болады. Риуаяттарда «әулад»-«балалар» деп ұл немесе қыз бала болуын ашық айтпағанын да білгеніміз жөн.

Белгілі бір ауыру немесе қатты қимыл-әрекет жасау себепті іштегі нәресте түсіп қалған жағдайда, түсікке ат қойса, қияметте Алланың қалауымен шапағатшы болатыны туралы: «Түсік балаларға ат қойыңыздар. Өйткені Алла ат қойылған баламен таразының сауап жағын ауырлатады. Болмаса ол бала қиямет күні келіп, былай дейді: «Уа, Алла тағалам! Бұлар маған ат қоймады. Мен арқылы алатын сауаптарынан құр алақан қалды– дейді» [4] деген. Ал кішкентай кезінде шетінеген баласы үшін Аллаға тіл тигізіп, күнәкар болған ата-ана бұл кеңшілікке қауыша алмайтынын да айта кеткен жөн.

[2]Жамиғус-сағир, 3/2364.

[3]Бухари, жаназа 6, 91; Мүслим, бир, 153.

[4]Жамиғус-сағир, 3/1075.