Почему жизнь уходит, как осенний снег?

Хатыныма.

Картаябыз, карчык...Зәңгәр еллар

Кай арада бик тиз уздылар.

Туйда кигән ефәк күлмәкләр дә

Күренмиләр – ахры, туздылар.

Күлмәкләр дә тузды...ә шулай да

Адәм рәтле яшәп булмады.

Минем язмыш, бәлки, уңгандыр да,

Синең язмыш миннән уңмады.

Иртә көзен яуган кар шикелле

Чәчләреңдә аклар күренә...

Гафу үтенсәм дә кичермәссең-

Мин гаепле һәр бөртегенә.

Без өйләнгәч кенә, әллә нишләп,

Матур кызлары да арттылар...

Күңел йомшак....Түзеп буламыни?!

Ияреп киттем шулар артыннан.

Эштән кайткан чакта ара-тирә

Таныш урамнарда адаштым.

Адаштым да тагы соңлап кайттым,

“Җыелыш булды” диеп алдаштым.

Ә син ышаныпмы, ышанмыймы-

Сабыр гына көтеп утырдың;

Шатлык урынына шактый гына

Бу тормышның утын йоттырдым.

Оҗмах булса, сиңа иң беренче

Билет алыр идем түреннән...

Иртә көзен яуган кар шикелле

Чәчләреңдә аклар күренә.

Картаябыз , карчык, картаябыз,

Яшьлек юләрлеге югала...

Ләкин берүк,бу азгын да тынды ,

Гонах эшләмәс , дип уйлама!

Әнгам Атнабаев