Аватар
Балжан
Девочки, всем привет! Сегодня смотрела подкаст Лаула с Айданой ред и знаете что поняла что я в себе погасила искру которая у меня была до замужества. Раньше я была яркая позитивная общительная мне было пофиг на мнение других людей. Одним словом была дерзкая, прямолинейная. А сейчас я играю роль хорошей келін, сөз қайтармайтын үндемей қоя салатын көмек сұрамайтын и что какого черта я стала удобной деп только задумалась. Я потеряла себя предала прежнюю Балжан. Вот сегодня хотела всех послать подальше, но опять же думаешь о своих родителей аттарына кір келтірмей тыныш жүрейін деп, но думаю меня на долго не хватит. Қандай болсанда ешкімге жақпайсың. Кейде прям қатты ызам келеді енеме жаман ойлар келеді басыма типа атып салатын мылтығым жоқ секілді ойлар потом себя успокаиваю забей на неё деп ше. Нервымды құртуға да тұрмайды деп. Решила для себя не сидеть сложа руки и начать какое-то дело накопить на свое жильё. Мены бұл жерден ешкім алып шыға алмайды өзімнің қолыма алмасам. Нытьё дан ештеңе ұтпайсын только хуже депреснякка түсіп кетесін. Үйде отырған бір сөзбен айтқанда маған жақпайды екен деградировать етіп қалады екенсің. Тұрмыс құрмай тұрғанда мен даже қалада көп жүрмейтінмін постоянно движняк туда сюда шапқылап командировка да болатынмын. Модет сол кездерімді сағынып жүрмін. Сосын өз өзіммен сөйлесетін әдет пайда болды. Өзіме айтам кейде ұрсам или жұбатам өзімді балалар тез өседі так продолжаться будет не вечно қазіргі отырған кезінде может сағынасын фокусынды жақсы жаққа ауыстыр бірденемен айналыс деп ше. Бірақ бірдене ұстап тұрады алдыға жылжи алмай тұрып қалған су сияқты сезім пайда болады модет это называется зона комфорта дан шығалмай қалған кез как думаете қыздар??? Көп жазып кеттім что то...
24 дня

Комментариев ещё никто не написал.